هیچ چیز مثل سابق نیست...

همه چیز تغییر کرده. من دیگر آدم سابق نیستم. آن روشنک زودرنج عصبی و افسرده. الان مثل یک مجسمه مرمری ام که قلبش برای یک نفر و تنها یک نفر می تپد..

همه چیز بوی تغییر می دهد و با سرعتی وصف ناشدنی به سمت یک مقصد نامعلوم پیش می رود. مامان کمتر با من تماس می گیرد. برادرم دیگر مشتاق نیست بداند در ارومیه بر من چ می گذرد. صحبت های خواهرم با من با عجله است. استاد راهنمایم که از همان اول دوستم نداشته اما هیچ وقت تیزی این موضوع انقدر توی قلبم فرو نمی رفت